Czteroosobowy Islero 400 GT był produkowany tylko przez rok. Po sprzedaniu 125 sztuk nadszedł czas na udoskonalenia. Powstał w ten sposób Islero 400 GTS bardziej znany jako Islero S. Pierwsze nadwozie tego modelu zostało wykonane przez firmę Mario Marazziego 8 lutego 1969. Gwoli informacji - w tamtych czasach firma Lamborghini nie dysponowała odpowiednią mocą produkcyjną, dlatego budowę nadwozi zlecono podwykonawcy. Następnie gotowe nadwozie przewożono do Sant' Agata, gdzie montowano całą resztę.
Islero 400 GTS ma tą samą, stalową ramę co jego poprzednik oraz 400 GT 2+2. Nadwozie również w całości wykonano ze stali. W stosunku do wersji GT wprowadzono niewielkie zmiany stylistyczne. Po pierwsze powiększono wlot powietrza na masce. Po drugie, za przednimi kołami wycięto wloty powietrza, przypominające otwór w skrzynce na listy. Z tyłu pojawiła się literka S w kształcie błyskawicy, ten detal stosowano w poszczególnych modelach aż do lat osiemdziesiątych. Przednie światła przeciwmgielne były montowane w standardzie. Projektanci zajęli się nieco niedopracowanym wnętrzem. Przekonstruowano całą deskę rozdzielczą. Panel zegarów został wykończony eleganckim drewnem, ponadto zastosowano nowocześniejsze przyciski. Oczywiście klima pozostała w standardzie, podobnie jak elektryczne szyby. Niestety nic nie poprawiło się w kwestii ciasnoty na tylnej kanapie. Islero to przecież coupe 2+2. Moc dwunastocylindrowego silnika zwiększono z 325 do 350 koni. Przekonstruowano także tylne zawieszenie, ponieważ poprzednik miał problemy ze stabilnością przy ruszaniu i hamowaniu. Powstało dokładnie 100 sztuk Islero 400 GTS, jednym z nich jeździł sam Ferruccio Lamborghini. Następcą opisywanego modelu została Jarama.