|
|
Sprzęgło wiskotyczne |
| |
| |
|
Sprzęgło wiskotyczne (inaczej sprzęgło lepkościowe) zamontowane
jest w centralnym mechanizmie różnicowym i odpowiada
za podział mocy pomiędzy przednią a tylną osią. Samo
sprzęgło to stosunkowo niewielki walcowaty element zamontowany
na wale napędowym. W jego wnętrzu znajdują się naprzemiennie
ułożone 2 rodzaje blaszek. Pierwsze z nich są połączone
z wałem napędowym, natomiast drugie z zewnętrzną częścią
sprzęgła, która napędza łańcuch przenoszący moment obrotowy
na drugą oś (fot. poniżej). Wnętrze sprzęgła wiskotycznego
jest wypełnione olejem magnetoreologicznym, który gęstnieje
pod wpływem temperatury i oddziaływania magnetycznego.
We współczesnych modelach Lamborghini sprzęgło przekazuje
70% mocy na koła tylne i 30% na przednie, oczywiście
przy równej przyczepności dla wszystkich kół. |
Wnętrze szprzęgła wiskotycznego
(fot. Audi) |
W momencie, gdy koła jednej osi wpadają w poślizg blaszki w
sprzęgle wiskotycznym zaczynają się kręcić z różnymi prędkościami.
W ten sposób powstaje między nimi tarcie oraz pole magnetyczne,
pod wpływem którego substancja wewnątrz sprzęgła gęstnieje

Połączenie sprzęgła z wałami (fot.
BMW) |
wyrównując
prędkości blaszek, a co za tym idzie zrównuje prędkości
obrotowe obu osi. W ekstremalnych sytuacjach substancja
może zablokować cały dyferencjał. Reasumując sprzęgło
wiskotyczne ma wiele zalet. Jest proste w budowie, niezawodne,
stosunkowo tanie oraz może przenosić niemal nieograniczoną
moc. Co najważniejsze może przekazać 100% mocy na jedną
oś co leży poza możliwościami nowoczesnych układów różnicowych
takich jak Torsen. Wadą sprzęgła wiskotycznego jest
niewielkie opóźnienie w działaniu.
Lamborghini zaczęło eksperymentować ze sprzęgłem wiskotycznym
pod sam koniec lat osiemdziesiątych.
|
Rozwiązanie trafiło na drogi publiczne w 1993 roku w Diablo
VT i zrobiło niewyobrażalna karierę. Obecnie wszystkie
modele Lamborghini są wyposażone w napęd na 4 koła ze sprzęgłem
wiskotycznym.

Układ przeniesienia napędu w Diablo VT
|
|